Uzun yıllardır "the less fortunate" için neler yapabiliriz diye konuşur dururuz. Bunca zaman ve bunca laf'a rağmen, aksiyon aldığımız projeler yok denecek kadar azdır. Ama aksiyon aldıklarımızdan biri bu sabah güler yüzüyle karşımıza çıktı.

Aylar önce, bir müşterimizle birlikte Tanzanya'da bir su kuyusu açmıştık. Bize 800 küsur ingiliz pound'una ve bir kaç inatçı yazışmaya mal olmuştu. Alışkanlıklar dünyamızda mütevazi sayılabilecek bir bedel karşılığı hayat kiralamıştık.

Bu sabah, "Water is Life" projesinden Amie LoPresti'nin kuyulardan birinin harekete geçtiği ilk an izlenimlerini okudum. Tercüme etmeden kopyalıyorum:

"...In one village the water started pouring out of the ground, and the leaders, the men of the village, were completely silent. They couldn’t believe what was happening. They were silent, and their eyes were full of tears. They were weeping out of joy. They were so happy and thankful, they couldn’t hold back their tears. And then they danced! Women with buckets on their heads started dancing around, children started singing and performing. They put on a show for us!..."

Biliyorum, anlaması zor bir durum. Her an elimizin altında olan bir şeyin değerini bilmek zordur çünkü. Hayatımızda bir tek gün bile, su'yun olmadığını hatırlamayız biz.

Bu yazı için seçtiğim resimde, aylardır değil "yıllardır" temiz su'ya ilk kez dokunan bir insan var. Ve o'nun asla taklid edilemez şükrü...