İyi bir yazardır. Havasını buldu mu ayaklarınızı yerden keser. Bazen öylesine inandırıcıdır ki, yazdıklarının hayal ürünü olduğunu bilseniz bile düşünmeden edemezsiniz: Bu, ustaca kaleme alınmış bir storytelling midir yoksa an be an yaşanmış gerçek bir hikaye mi...

Bir solukta anlattığı bir kaç cümle, henüz yazılmamış yeni kitabından. Bunlar yaşandı mı bilmiyorum. Sordum ama hala bilmiyorum :)

"sen varken bana hiç bir şey olmaz" diyen bir kadının hikayesi. Adamın sevgilisi değil iyileştiricisi. Herşey bir kez daha bittiğinde hayata döndüren meleği.

Bir kesit okudu - konferans salonunda arka koltuklara yığılmış adamın üzerine doğru yürüyen bu kadınla ilgili. Tam 4 yıl sonra, ilk defa gözlerinin buluştuğu an'ı anlattı. Bencillikten arınmış bir tanrıça ruhunu...

...ve bende kalan şu oldu. Bir erkek, bir kadın hakkında nasıl olur da böylesine büyüleyici bir hikaye yazabilir ? Sordum ama söylemedi.

 

TED.COM - bilmiyorsanız bilmelisiniz. Biliyorsanız, Elif Shafak yazıp bulmalısınız - seyretmelisiniz.

Bir insan bunu nasıl yapar? 20 dakikanın içine babaannesinin dualarını, ters asılmış aynaların sırrını, Arizona'yı ve Topkapı Sarayı'nı nasıl da bir sihirbaz gibi blend eder? "Aşk" zaten güzeldi, dinledikten sonra hayranlık verici oldu.

Elif Şafak, kırmızı bir dairenin etrafında dönerek konuştu, hayatımızdan çıkartmak istediğimiz ne varsa etrafına bir daire çizmemiz gerek dedi. Bunu da babaannesinden öğrenmiş. Yaşlı ve güzel kadın, komşuların tüm dertlerini işte böyle çözermiş.

Şems Tebrizi'ye dokunmadan da edemedi. İyki de edemedi. Sabırsızlanıyordum, bir kez daha söyledi. (Hani ilk tanıştıklarında tüm kitaplarını alıp suyun içine fırlatmıştı ya, o bilge sözcükler mürekkep olup suyun içinde erimişti ya - hani böyle yapmasaydı hep eskilerin hikayesi olacaktı ya - işte onu söyledi)

...ama bu blog sayfasını açıp, şu dağınık cümleleri biraraya getirmeme sebep olan şeyi, en sonunda söyledi. Dedi ki : Biz okullarda bile öğrencilere "yaz bakalım bildiklerini" diyoruz. Oysa "yazmalılar, sadece hissettiklerini..."

Bir Tarantino filmi gibiydi konuşması. En son cümlesini, ortalarda bir yerde söyledi : "Hikayemin kahramanının bir kaç sayfa sonra ne yapacağını bilmiyor oluşumu seviyorum" dedi.