Leonardo Da Vinci, bütün özel notlarını soldan sağa ve alttan üste yazardı. Yazdıkları sadece bir aynada okunabilirdi. "3 sınıf insan vardır" demişti. "...görebilenler - gösterildiği zaman görebilenler ve göremeyenler..."

Çok erken bir saatte bir toplantım vardı bu sabah. Gösterildiği zaman görebilen biriyle... Her zamanki kadar kolay olmadı elimdeki "hiçbirşeyi" anlatabilmem. Bitti. Arabama bindim. Gülümsedim. Bana yakışmayan bir gülümsemeydi bu defaki. Farkına vardım, aynaya baktım.

Aynamda gördüm ki, hayatımın belli an'larında ben o en alt sınıftakilerden biriyim. Gösterilse de göremeyenlerden.

...ve yüzleşmek istedim muhattablarımla. Her birine bir kaç satır yazarak itiraf etmek istedim kendime. Onlar ne düşünürse düşünsün önemli değil. Benim için kendimle yüzleşmek önemli. Ve bir dahaki toplantıdan çıktıktan sonra, kinayesiz bir gülümseme...

Göremediğim an'lar olduğu kadar görebildiğim an'larım da var ama. O anlardan birinde not etmiştim bir kenara. Hayatında her hangi bir şeyi değiştirmek istersen eğer, kaynağına inmelisin. Kıyılarda boşuna dolaşma. Kaynak da çoğu zaman kendinde...