İtiraf etmeliyim ki isterdim. Şu seçimler gelmeden, Kemal bey bizimle de konuşsun isterdim. Hiç kimse oturduğu koltuğa tesadüfen oturmaz. Zaten bilir, ama gene de söylemek isterdim.

"...Günde 4 doların altında kazanan çalışan nüfus, 2002 yılında %30 oranındaydı. 2009 yılında bu oran, yüzde 4..." AKP neden kazanmaya devam ediyor, o duymak istemese de ben söylemek isterdim.

...

Seçim stratejilerinde "news cycle" kontrolü kimin elindeyse o kazanır. "Tahminimce" filan demiyorum. Benim işim bu. Güvenin bana, o kazanır. Bir parti kendi haber gündemini üretiyorsa ve diğer partileri bu gündemde kitlemeyi becerebiliyorsa, "uzun ilişki zamanı" kuralı gereği o kazanır. "Türban" böyle bir şeydir mesela. "One minute" böyle bir şeydir. "Mavi Marmara" böyle bir şeydir. Hatta "içki markaları sponsorluk yapamaz" bile böyle bir şeydir. Kendi cycle'ını üretirsen, tartışmalar hep sana yarar. (Çünkü tartışmanın paketini açmadan önce tüm boyutlarını hesap edebilme lüksün vardır. Sonradan gemiye binene bilin bakalım ne olur ?)

Muhalefet partilerinin birincil görevi "uzun soluklu yolculuk yapabilecekleri" news cycle üretimidir. Stratejistler - danışmanlar bu işe yarar. Toplantıdan toplantıya koşturan, kapıları açıp koyu renk takım elbise giyenler, dostlar ve korumalardır. Ama kazanmak için "üreticiler" gerekir.

Amerika'daki seçim stratejistleri, analiz raporlarını hep "news cycle" adedi üzerinden hazırlar. "Intentional news cycle" - Obama bunun sayesinde kazanmıştır. Monica tutsağı Clinton bile, news cycle kuralı sayesinde paçayı kurtarmıştır. Ama "intentional" olması önemlidir. Yani başbakanın bir stad açılışında ıslıklanması, bir parti için intentional değildir, "tesadüfi"dir. Bu yüzden de cycle bile değildir.

Herhangi bir partiye öfkelenmek, liderine kızmak, yaptıkları her şeyi eleştirmek yerine, stratejilerini okumak önemlidir. Neleri niçin yapıyorlar ? Ne yaptıkları, nasıl yaptıkları çok da önemli değil. Neden yaptıkları çok önemlidir. Üstelik metal yorgunluğu denen bir durum da vardır.

Anlayan, kazanır.