"...Dedem Marcus Annius Verus'tan, öfkeme hükmetmeyi öğrendim." diye başlar, en sevdiğim kitaplardan biri. Uzun uzun anlatır Roma'nın en saygın imparatoru, sahip olduğu erdemleri kimlere borçlu olduğunu.

İmrenmiş olmalıyım. Vaz geçirmeye çalıştım kendimi, lakin yenik düştüm ihtiraslarıma. Yazmak istiyorum. Ben Marcus Aurelius değilim ama öğreticilerim de daha az değerli değildir Catulus'tan. Bu böyledir şüphesiz.

...

Efendi Eyüb'e : Bana kalbimin sesini ilk kez duyuran olduğu için...

Efendi Aziz'e : Bir akarsuyun, kavuşacağı okyanusu daima bildiğini ve önüne çıkan küçük çakıl taşlarıyla vakit kaybedemeyeceğini söylediği için...

Efendi Nazım'a : Bilmiyorum dediğimde "bileceksin" dediği için. Yolumu kaybetmeye her yaklaştığımda kendi pusulasını bana verdiği için. İmkansız dediklerini çocuk oyuncağı gibi gösterdiği için. Doğru olanı söylemenin, o an içinde bulunduğun keyif ve rehavete ters düşse bile bir an bile düşünmeden söylenmesi gerektiğini ezberlettiği ve bunu, önce kendi yaptığı için. Parayla satın alınamaz bir disiplin ve dürüstlük için...

Efendi Elio'ya : Şartlar ne olursa olsun, hayatımda asla yalana yer olmadığını hatırlattığı için...

Efendi Tsu'ya: Hiç bir şeyin göründüğü gibi olmadığını çünkü herşeyin mükemmel olduğunu söylediği için...

...ve Hanımefendim Deniz'e : Dinlemeyi ve anlatmayı bildiği için, yükseldiği ve yükselttiği için. Önyargılarından arınmış ruhunu her renge taşıyabildiği için.

teşekkür ederim.