Celal Aras'ı Fenerbahçe vesilesiyle tanımıştım. Bayan basketbol şubesi'nin zor günlerine hızır gibi yetişmişti. O'nun desteği sayesinde büyük bir başarı geldi, avrupa'nın en iyi dört takımından biri olduk, fiba'ya gittik, ikna ettik, final 4 organizasyonunu Istanbul'a getirdik.

...Sonra gittik, 40 - 50 bin dolar fazla verdi diye göğsümüze başka bir logo yapıştırdık. Rahmetli büyük bir olgunlukla karşılamış, bir sene sonra yeniden sponsorumuz olmuştu. Bonkör ve asalet sahibiydi. Affetmeyi bilirdi.

Yıllar sonra kızı Evrim geçti Aras koltuğuna. Sevgili dostum Profösör D'anna'nın "visionary leaders for Turkey" programına "geleceğe lider ol" projesiyle sponsor oldu. Şimdi 47 özel öğrenciye Floransa'da benzersiz bir eğitim projesinin altında Aras imzası var. Arkasında da Celal bey'in vizyonu.

Dün gece Sabancı müzesinde, bu öğrencilerin basınla ve ülkenin önde gelen fikir liderleriyle buluşma toplantısı vardı. Evrim Aras kısa ama akıllardan yıllar yılı silinmeyecek bir konuşma yaptı. Bir Mustafa Kemal anektodu, hepimize, liderliğin doğal dokunuşlarının nasıl da kolayca, bu üstün vasıflı ruhların önüne seriliverdiğini anlattı.

Lider potansiyeli her zaman açığa çıkmıyor. Bu potansiyel yoksa, zaten lider olunmuyor. Ama varken açığa çıkmazsa, işte o zaman yazık oluyor.

Dün Istanbul'un elit zümresi, 47 potansiyel liderle tanıştı. Celal bey'in anısına, isterim ki her biri (ama en az bir tanesi) bu potansiyeli açığa çıkarsın. Çünkü bütün bu yatırım, bugüne kadar verilen emekler, Floransa'daki eğitim, ailelerin sınırsız özverileri ve güçlü sponsor destekleri, günün sonunda 1 tek lider üretebilirse, kavgalar biter, topraklar yeşerir, bolluk gelir, hasımlar uzlaşır.

Klasik bir deyiş ama... Ben, eski dostumla uzun süre sonra ilk defa bir karede buluştum, babası da kızıyla zamanın olmadığı bir evrende... Gurur duymuş olmalı. Kızı, sadece şirket koltuğunu devralmamış, yükselmiş ve bütün ağırlıklarını geride bırakmış. Darısı başımıza.