Prof. D'anna'yla yıllar önce bir konferans'ın açılış konuşması vesilesiyle tanıştık. Biraraya geldiğimizde o kadar çok konuşurduk ki, saatleri hınzırca tüketirdik. Nelerden mi konuşurduk ? Geçmişten ya da gelecekten değil tabi ki. Ama önümüze çıkan herşeyden...

Yaklaşık 2 yıl önce bir şey oldu profesör'e. "Türkiye için bir düş kurdum" dedi. Adını da "Visionary Leaders for Turkey" koydu. O günden sonra biz ne zaman biraraya gelsek, sadece bundan konuşur oldu. Gittiği her yerde hararetle bu düşü anlatır oldu.

(3 ay önce, Celal Aras Vakfı, ilk yolculuğa sponsor oldu.)

Stefano, 10 hafta sürecek bir eğitim programı için "open minds" avına çıktı, bir çok görüşmesini yan odamda yaptığı 500'e yakın genç insanla günlerce, haftalarca konuştu. Aralarından 42 tanesini seçti ve Floransa'ya götürdü. Zamana tutsak olmayan, draması, culinary'si, pazarlaması ve felsefesi olan bir tünelin içine soktu.

Bu yeni nesil indigoların, dün gece Ritz Carlton'da sertifika törenleri vardı. Yola çıkmadan önce de görmüştüm onları, ilk görüşmelere geldiklerinde de... Dün gece'nin farkı; yüzlerindeydi.

Zarif bir tebessüm yerleşmiş aura'larına. Bir sunum yaptılar. Rahat ve stresten uzak... Bir ara dolaştım salonun bir ucundan diğerine. Oturuşlarına, dinleyişlerine, birbirleriyle olan interaksiyonlarına baktım. Giydiklerine, aksesuarlarına, pantolonlarının paça boylarına, ayakkabılarının topuklarına. (Detaylar önemlidir bilirsiniz :)

Teknoloji, kısa bir süreliğine öğrendiklerini test etti ama, onlar bozulmadılar. O zarif tebessüm herşeyin üstesinden gelmeyi bildi. Sanki hücrelerinden endişe mikropları alınmış, yerine self esteem tohumu ekilmişti.

Dün öğrendim ki bu pilot program, şimdi evrensel bir yolculuğa çıkıyor. Bir Yunan şirketi olan Temenos'un sahibi George Koukis, öylesine etkilenmiş ki ilk programın meyvelerinden, dün gece Istanbul'a uçtu ve mezuniyet törenine katıldı. Nisan ayında projeyi Atina'ya taşıyor.

Saygısızlık olur doğrusu - bir paragraf açmazsam bu önemli adama; Hiç bir şeyi yokken, büyük bir imparatorluk kurdu Koukis. Üstelik etik değerlerden vaz geçmeden, ticari hedeflerini koyarken de maximus'tan azıyla yetinmeyen, sağlam bir imparatorluk... Yunan pasaportu taşımasaydı belki de Türk olurdu. O kadar benziyor hararetli tarzı.

Yeter dün gece hakkındakiler. İşin doğrusu çok bile konuştuk geçmişten ve yok olandan. Asıl söylemek istediğime gelmeli sıra :

Il Bottaccio mutfağına giren, bir yemek nasıl hazırlanır öğrenmiştir mutlaka. İş dünyasına da hazırdır umarım. Bu blog yazısı aracılığıyla (ve bu fotoğrafları bana ulaştıran sevgili Gonca'nın da yardımıyla) seslenmek istiyorum dün gecenin mezunlarına:

Aranızda marka ve iletişim danışmanı olmayı düşleyen birileri varsa eğer... Redcell, kapılarını aralamaya hazır. Sürprizlerle dolu bir interview gözünüzü korkutmazsa tabi :)

contact : alp@redcellonline.com

 

Celal Aras'ı Fenerbahçe vesilesiyle tanımıştım. Bayan basketbol şubesi'nin zor günlerine hızır gibi yetişmişti. O'nun desteği sayesinde büyük bir başarı geldi, avrupa'nın en iyi dört takımından biri olduk, fiba'ya gittik, ikna ettik, final 4 organizasyonunu Istanbul'a getirdik.

...Sonra gittik, 40 - 50 bin dolar fazla verdi diye göğsümüze başka bir logo yapıştırdık. Rahmetli büyük bir olgunlukla karşılamış, bir sene sonra yeniden sponsorumuz olmuştu. Bonkör ve asalet sahibiydi. Affetmeyi bilirdi.

Yıllar sonra kızı Evrim geçti Aras koltuğuna. Sevgili dostum Profösör D'anna'nın "visionary leaders for Turkey" programına "geleceğe lider ol" projesiyle sponsor oldu. Şimdi 47 özel öğrenciye Floransa'da benzersiz bir eğitim projesinin altında Aras imzası var. Arkasında da Celal bey'in vizyonu.

Dün gece Sabancı müzesinde, bu öğrencilerin basınla ve ülkenin önde gelen fikir liderleriyle buluşma toplantısı vardı. Evrim Aras kısa ama akıllardan yıllar yılı silinmeyecek bir konuşma yaptı. Bir Mustafa Kemal anektodu, hepimize, liderliğin doğal dokunuşlarının nasıl da kolayca, bu üstün vasıflı ruhların önüne seriliverdiğini anlattı.

Lider potansiyeli her zaman açığa çıkmıyor. Bu potansiyel yoksa, zaten lider olunmuyor. Ama varken açığa çıkmazsa, işte o zaman yazık oluyor.

Dün Istanbul'un elit zümresi, 47 potansiyel liderle tanıştı. Celal bey'in anısına, isterim ki her biri (ama en az bir tanesi) bu potansiyeli açığa çıkarsın. Çünkü bütün bu yatırım, bugüne kadar verilen emekler, Floransa'daki eğitim, ailelerin sınırsız özverileri ve güçlü sponsor destekleri, günün sonunda 1 tek lider üretebilirse, kavgalar biter, topraklar yeşerir, bolluk gelir, hasımlar uzlaşır.

Klasik bir deyiş ama... Ben, eski dostumla uzun süre sonra ilk defa bir karede buluştum, babası da kızıyla zamanın olmadığı bir evrende... Gurur duymuş olmalı. Kızı, sadece şirket koltuğunu devralmamış, yükselmiş ve bütün ağırlıklarını geride bırakmış. Darısı başımıza.