Bir Zen eğitimi, “tarafsız gözlemciliği” zorunlu kılar. Mutlaka geçmen gereken bir sınıftır. Filmdeki kötü karekter, zavallı kadını sille tokat döverken, trafikte burun buruna gelen iki şöför kavga ederken, hatanı yüzüne vuran 40 yıllık dostunu dinlerken “hatırlamanı” ister.

…Ah. Evet. Bir de maç seyrederken! Benim için en zoru budur işte. Bir Türk takımının Euroleauge maçını seyrederken tarafsız olmak. Futbol, o kadar zor gelmez. Ama basketbol… adamı hop oturtur hop kaldırır ya. Tarafsızlık, büyük dikkat ister. Durun. Hemen “delinin zoruna bak” demeyin lütfen. Bu eğitim, seyrettiğiniz her şeyin içindeki pırıltıyı fark etmenizi sağlayabilir.

Galatasaray basketbol maçlarının en güzel hareketlerinden birini – seyircisinin itici gücünü – işte bu eğitim sayesinde görebildiğimi düşünüyorum. Bu artık bir gelenek haline geldi ve onlar takımları için çok önemli bir skor üretiyorlar. Tabi ki her maça katkıları farklıdır. Lakin o son dakikalarda gelen galibiyetlerde sahne aldıkları oyunlar; çok kritik, çok değerli.

Onlar oyuna kırmızı renk katıyorlar. Öyle formalarındaki kırmızıdan filan bahsetmiyorum. Kazanmak, savaşmak ve yükselmek için gereken kırmızı enerjiden bahsediyorum. Ben bunları kendime saklamak üzere niyet etmişken, yönetimin taraftarlarına olan çağrısını okudum ve bu haftaki yazımı onlara hediye etmek istiyorum.

“…Galatasaray Kulübü, erkek takımının THY Avrupa Ligi'nde Montepaschi Siena'yla, kadın takımının da USK Prag takımıyla FIBA Avrupa Ligi'nde 8 Aralık Perşembe günü aynı salonda oynayacağı karşılaşmaya gelecek taraftarlardan ''kırmızı'' renkli kıyafetler giymelerini istedi…” Çok güzel hareket ! Aynı şeyleri hissedip hissetmediğimizi bilmiyorum ama seyircinin zaten içinde taşıdığı kırmızı rengi, artık üzerilerinde de göreceğim için, ne yalan söyleyeyim, merak içindeyim.

Galatasaray taraftarı, artık daha mı güçlü ?