Rıdvan Dilmen... Birkaç küçük sohbet dışında çok iyi tanıdığım biri değildir. Ama o’nu tanıyanları tanırım ve küçük sohbetlerin bende bıraktıklarına güvenirim. Bütün olan bitenlerin içinden o’nun seçilip aslanlara atılmasına gönlüm hiç razı değil. Bildiğimden değil ama hayal gücümü zorluyorum : Özel bir durumsa eğer. Söylemesi, anlatması zor bir durumsa mesela. Kişisel bir zaaf an’ı. Karşı konulmaz bir dürtü. Bir an’lık gözü karalık. Kendinden başka kimsenin anlayamayacağı türden “mutlaka öğrenilesi” bir gönül meselesi...

Koskoca buzdağının görünen ekranına oturtmaya değer mi bu adamı ? NTV’nin hayat kurtaran anchorman’iyken, aynı kanalın haber kuşağında “eski futbolcu” denip geçilir mi takımın kaptanına ? Yeteneklerini çimin üzerinde bırakıp yok olmayan biri Rıdvan. Belden aşağı benzetmelerle, kavgalarla, alaycı göndermelerle değil, bilgisiyle, kültürüyle, karizmasıyla yenilenmiş bir adam.

Ne yaptığını, yapmadığını bilemem ben. Allah bilir ve bir de kendisi. (Hatta çoğu zaman, kul ne yaptığını kendi bile bilmez) Ama biliyormuş gibi de yapmam ben. Çünkü yargılamak bana düşmez. Bendekiler hep iyidir Rıdvan için. Yazınca fark ettim, Rıdvan bile demek olmaz. Rıdvan Dilmen’dir adı ve az çalışmamıştır ismini kazanmak için...

alp.

Haiti’de yaşanan büyük yıkımın ardından 3 ay geçti. Ancak yeniden yapılandırmanın tamamlanması için yıllar gerekiyor. Barınak, gıda ve temiz su için acil yardım ihtiyacı devam ederken, henüz yeniden yapılandırma çalışmaları başlatılamadı. Yapılan hesaplara göre, depremin izlerinin silinebilmesi, okulların, evlerin, hastanelerin ve devlet binalarının yeniden yapılandırılabilmesi için on yıla ve 11,5 milyar dolara ihtiyaç var.

Her gece yatağa girerken, bıraktığımız herşeyi yeniden bulacağımızdan emin bir şekilde yaşıyoruz ama işte bazen öyle olmuyor. Yarın hiç kimseye söz verilmemiştir derler. Haiti dün'e geri dönebilmek için 10 yıla ve 11.5 milyar dolara ihtiyac duyuyor. Belki itiraf etmenin zamanı gelmiştir : Biz modern dünyanın tasasız insanları, pek az şükrediyoruz.

Sermaye piyasası araçlarını ve bunlara bağlı hakları, üyeler ve hak sahipleri adına kayıt altına alan ve bilgisayar ortamında takibini yapan, Merkezi Kayıt Kuruluşu adında bir müşterim var. Birkaç saat sonraki toplantıya hazırlanırken, bu konuda birlikte çalışacağım bir iş arkadaşım içtenlikle sordu : Nasıl insanlar ?

Söyleyebilecek onca şey varken aklıma gelen ilk şey blog’umda kayıt altına alınsın istedim. Konkur aşamasındayken beni karşılayan yetkiliyle şakalaşmıştım. Sarı kırmızı kravatına takılarak demiştim ki : Biliyorsunuz ki bu renkler yanyana geldiğinde benim dikkatim dağılacak. Sonra beni toplantı salonuna yerleştirdiler ve hazırlanmam için birkaç dakika verdiler. Şakalaştığım kişi, diğer yönetim kurulu üyeleriyle birlikte içeri girdiğinde üzerinde lacivert bir kravat vardı.

İş arkadaşımın sorusuna karşılık ona bu küçük anımı anlattım ve ekledim : İşte bu incelikte insanlar...

16 sene önce tanıştık. Yıllarca birlikte çalıştık. Publicis'ten sonra uzak kalmıştık. Gene yakın olduk. Tanıdığım en çalışkan, en güvenilir, en enerjik insanlardan biri olan ihtiyar delikanlı Hashino-san, bir kez daha iş ortağımız. Bu defa Inspired olarak - Osaka'da, Dubai'de ve Istanbul'da... Birlikte, daha güçlü bir geleceğe.

Futbol dünyamızın yüz yılı aşkın bir geçmişi var. Hangi takıma ait olduğunu hiç düşünmeden önünde saygıyla eğileceğiniz kaç tane simgesi var ? Özhan Canaydın onlardan biriydi. Ben Fenerbahçeliyim ve ezeli rakibimin eski bir başkanını son yolculuğuna uğurlarken düşünceliyim. Büyük başkan büyük bir miras bırakmıştı. Birkaç gün sonra bir derbi maçı var. Yüzünü kara çıkarmamak ümidiyle... iyi yolculuklar !

 

Özlem Kıyat Berber. Önce babasını tanıdım. Sonra kızını. Gen'ler böyle birşey işte. Dışarıda ne olursa olsun, içeride her kırmızı hücre nereye gideceğini ezelden biliyor.

Uzun yıllar Publicis'te birlikteydik Özlem'le. Şimdi MIA ile yeni bir yolculuğa çıkıyoruz. Doğrusu, oturup hesap kitap yapmadık. Kırmızı hücrelerimiz bilir nereye gideceğini.

Neden Coach olmak istedin diye sormuştum ama. (O kadarını itiraf etmeli.) işte anlattıklarından bazıları :

"...koçluk sayesinde, kendi hayatıma daha fazla hakim oldum, sesime sahip çıktım, iş birliklerimi, ilişkilerimi tasarladım,  bilnçli ilişkiler kurdum, niyete dayalı özellikler taşıdım ilşkilerime, insanları takdir etmeyi ve takdir edildiğimde bunu kabullenip tadını çıkarmayı öğrendim. Icimdeki sonsuz kaynak ve güç daha ulaşılabilir oldu. Bu potansiyeli her gün daha fazla kullanıyorum. Halleri öğrendim... Hallerin süreçler olduğunu. Kızgınlıklarımla barıştım.  Icimde gizli kalmış, ya da çok ortaya çıkarmadığım tarafların benim parçam olduklarını gördüm.  Insanların aynı kelimenin üzerine farklı farklı anlamlar yüklediklerini ve aynı şeyden bahsettiklerini düşünüp tartıştıklarında aslında bambaşka konular konuşuyor olabileceğini gördüm.

Sayfalarca yazabilirim... Yine de, koçluğun anlatılabilir olduğunu düşünmüyorum. Demo seansa hep varım o yüzden. Herkesin farklı şeyler aldığı bir süreç koçluk. Ama muhakkak aldığı..."