Bir reklam filmi sunumu için Dubai’deydim. Eskiden çok sık giderdim. Kriz’in Dubai’yi vurduğu söylentilerinden sonra ilk kez gördüm bu plastik cenneti. Otel fiyatlarından, yok olan taxi kuyruklarından, akşam trafiğinin hiç durmadan akışından belli, Dubai eski Dubai değil. Krizden önce büyük beklentilerle inşa edilen rüya gibi bir otelde kaldım. Şimdilerde kapılarını gündelik turistlere ve şehrin yerli zenginlerine açmış, günü kurtarmaya çalışıyor. Bir iş gezisi için mükemmel bir deneyim olduğunu itiraf etmeliyim ama orada yaşayan onlarca dostum var, onlar için endişeliyim. Publicis günlerimde bana çok emeği geçmiş ve yıllardır BAE ofislerini yöneten Maher Abuzeid ile şehrin en büyük kulesinde bir akşam yemeği yedik. Reklam sektörünün ne kadar daraldığını ve bir çok orta ölçekli ajansın gayrimenkul sektörü sayesinde yaşamını idame ederken, yarım kalan binalar ve ödenmeyen taksitler sebebiyle, bu sektöre bağımlı bir çok ajansı karanlığa sürüklediğini anlattı. Dubai petrol ya da turizm üzerinde değil, “inşaat” üzerinde büyüyen bir merkezdi. Dolayısıyla bir çok sektörde olduğu gibi reklamda da taşıyıcı rolü vardı. Yeteneği sınırlı ya da kariyeri duraklama dönemine terfi etmiş uluslararası reklamcılar için Singapur’dan sonra bu kapı da kapandı. Ama asıl hasar, kreatif lig’de yaşanıyor. Birkaç iyi adam vardı. Biri “yeter artık” demiş. Biri Britanya’ya geri gitmiş. Biri ülke ülke dolaşıyor. Ofise girdiğimde eskilerden çok azı kalmıştı. Daha genç insanlar, daha bilindik işler, daha klişe sloganlar. Üzücü. Çünkü “yetenek” kendini geri çektiğinde reklamcılık diye bir şey kalmıyor. Müşteriyi ne pahasına olursa olsun memnun etmeye çalışan diplomatlar ve maliyet kontrolü uzmanlar, kaçınılmaz sona doğru hızla ilerliyor. Oysa herkes biliyor. It’s all about creativity !