Uyandım. Karşımda kocaman bembeyaz bir dolap. Duvardan duvara, yerden tavana, tam 4 büyük parça, dümdüz, pürüzsüz, dekorla uyumlu bir dolap. (Kapıları kapalı bir dolap.)

Kalktım. Kapılarını açtım. Her birinin içinde raflar, rafların üzerinde bir tarafta beyaz, bir tarafta rengarenk t.shirt'ler, kazaklar. çoraplar... Yanlarında gömlekler, pantolonlar, takım elbiseler, kravatlar...

Bazıları ütülü, bazıları ütüye muhtaç. Bazıları katlanmış, bazıları katlanmaya muhtac. Bir hırka var mesela, gömleklerle karışmış, sinsice saklanmış.

Düşündüm. Bir davete gidecek olsam, ütülü sandığım gömleği bile yeniden ele alır, takım elbiseler içinden bir tanesini seçer, ince eler, sık dokurum. Böylesine bir davete giyecek bir şeyim var mı - huysuzca bakınırım.

Kabul ediyorum - bu defa fazla ileri gittim. Lakin kendi içimdeki dolabın yanı başına gittim. Dışarıdan bakıldığında kocaman, bembeyaz bir dolap. Duvardan duvara, yerden tavana... oysa içeride ne çok dağınıklık var, biraz ekşittim suratımı, seyrettim.

Gitmişken biraz daha gittim. Her nefes alışım önemli bir davetmiş. Gördüm.

...

Bu sabah, dolabımın içindeki her kumaş parçasını, her aksesuarı, yeniden gözden geçirmeye karar verdim. Kuru temizleyiciden gelen o ütülü beyaz gömleğe de, bir kez daha bakacağım.