Kaldığım otelin balkonundan iki katlı bir bina gözüme çarptı. Denizin üzerinde, ağaçlar arasında, muzipçe saklanmış bir bina.

Kalktım, gittim, buldum. Ana yoldan uzanan, dar, dolambaçlı bir sokağın sonundaydı. Yaklaşınca fark ettim - burası yıllarca önce terk edilmiş bir huzur evi. Duvarları sökülmüş, pencereleri kırılmış, çiçekleri solmuş burukluklar ülkesi.

Bir kaç dakika önce buraya uzaktan bakarken, zengin ve mutlu bir adamın evi sanmıştım. Hayal kırıklıkları...

Hüzün an'larına dokunup da hayaller üzerine varsayımlarda bulunmak istemem. Bir an evvel döneyim istedim. Arabama bindim. Karşıdaki duvarın üzerine kocaman harflerle yazılmış bir cümle gördüm :

"Siz iftira atmayı kolay sanırsınız. Oysa Allah katında bu büyük bir günahtır"