Beni geniş, ağaç bir masanın baş köşesine oturttular. Önüme harika bir kahvaltı serptiler. Ben çayımı yudumlarken etrafımda koşuşturdular. Şaşırmak üzereydim - fark ettim; önemli bir koşuşturma bu. Benim etrafımda koşuşturmuyorlar...

Bir köy düğünü var ve ben davetsiz bir misafirim. Oysa buraya davetli olmayan giremez. Madem ki girebildim, demek ki davetliyim. Zaten herkes güleryüzle bakıyor...

Çayımı hızla yudumlamak istiyorum. Yaşlı bir el dokunuyor ellerime. "Sen acele etme" diyor. Yanıma damat adayı oturuyor. Ben gene hızlanmaya niyetliyim. Aynı el, gene dokunuyor. "Sen... acele etme" diyor.

Keyfimi sürüyorum. Çayımı bitiriyorum. Arkamda biri var, hissediyorum. Dönüp bakıyorum; Gelin gülümsüyor. Yaşlı el'in sahibi işaret ediyor. Şimdi yan tarafa geçmeliyim. Çünkü nikah vakti...

Köy düğünleri bildiğimiz gibi değil. Bolca sohbet, kahkaha var. Her kelimenin arasında mecazlar var. İlişki yönetimi hakkında sırlar var.

Yaşlı el'in sahibi, gelinin ve damadın ellerini üstüste getiriyor ve kendi eliyle örtüyor. Tam klişe sözlere gelecek sıra. Birden duruyor, damada soruyor; "İyi bak geline, aynı kız mıdır ? yoksa başka biri midir ? Evlenmeye niyet ettiğin bu hanımefendi midir ? Senin sevdiğinin yerine başka birini koymamışlar değil mi ? iyi bak... iyice bak".

Kahkalar kopuyor, herkes bunun bir espri olduğunun farkında. Damat kendinden emin, kocaman bir gülümsemeyle haykırıyor. "Budur. Sevdiğim kız'dır. Yanlışlık yoktur."

Düşünüyorum. Bir karar vermeden önce, nikah an'ından saniyeler önce, niyet edip yolculuğa çıkmadan hemen önce, işte böylesine uzun uzun sormalı. "İyice bakmalı insan yapmak istediği her işe."

Vaz geçmek bir seçenek değil çünkü. Ne evlilikte, ne ilişkide ne de basit bir ticari faaliyette. Adamakıllı architect edilmeli - her detay düşünülmeli.

O gökdelen dikilecekse eğer, zemin katta misafirlerinizi karşılayan, kolları altın sırmalı, kırmızı paltolu kapı görevlisinin üzerindeki gömleğin kol düğmeleri, arsa henüz alınmadan, nikah henüz kıyılmadan "iyice düşünülmeli".