Ben küçüktüm. Istanbul reklam diye bi'yer vardı. Helikopter kiralamışlardı. Bir resim çektirmişlerdi. Sonra onu alıp reklam yapmışlardı. Öyle herkes yukarı çıkıp resim çekemezdi. Biri vardı. Herkes onu tanırdı. Ustaydı. Herkesin gördüğünü başka türlü görürdü. Hiç tanışmamıştım ama anlatırlardı.

Büyüdüm. Ben de bir resim çektirdim. Bir ayna vardı. Önünde kırmızı elbiseli bir japon dururdu. Ama aynı karede hem resim çekmeliydi hem de film. Öyle herkes eğilip çekemezdi. Biri vardı. Herkes onu tanırdı. Ustaydı. Herkesin gördüğünü başka türlü görürdü.

Tanışınca fark ettim. Bu adam o adamın oğluydu. Usta'nın oğlu gene ustaydı.

Yıllar geçti. Biz dost olduk. Yemekler yedik hayaller kurduk. Dün oldu. Özlem geldi. "Yerleşme. Gidiyoruz" dedim. O'nu da aldım. 101'e geldim.

Bi solukta konuştuk. Bir de baktık, büyük usta da orda. Belki haddimizi aştık - gittik eline bir i.phone verdik. Resmimizi çek dedik.

Çekti. Harika çıktık. Kim ne derse desin, o çekti diye böyle çıktık.

(Kamera'nın attığı tarihte ne yazıyordu biliyor musunuz ? 11.11.010 - saat kacti biliyo musunuz ? 1.10. Serkan Şedele'nin ofisinin kapı numarası kaç biliyor musunuz ? 101.)

hayat "0" lardan ve "1"lerden ibaret. Bir ilişkinin her adımında binlerce "0" yazıyoruz bir kenara. Sonra da dostluk testi gelince önümüze, alıyoruz elimize kocaman "1" i, koyuyoruz bütün "0" ların ya başına, ya sonuna...

Bu defaki... başına. Serkan'a ve değerli babası Fehmi bey'e... (Ah. evet. Tabi bi de Ozlem'e :)