Bu gece Nişantaşı'ndayım. Damat Tween'e ait 7 katlı bir binanın 6. katındayım. 67 Valikonağı - Artgalerim'deyim. Işıltılı ve şık giyimli insanların arasında kıyıda köşede bir yerlerdeyim.

Geçen nisan ayı'nda Italya'da tanıştığım olağanüstü bir ressam'ın Türkiye'deki ilk sergisinin açılışındayım. Fotoğrafçılar, gazeteciler, eski mankenler Sossio'nun peşinde koşarken "victory" adlı bir eserinin önünde bugün olanları düşünüyorum.

Yanına şöyle bir not düşmüş sanatçı : Kendi huzurunu bulmak için kalabalıktan uzaklaşmalısın.

Bugün olanları düşünüyorum. O benim 17 yıllık mesai arkadaşım, işimin ortağı, paramın sahibi, müşterilerimin güvencesi. Bense bir terazi burcu.

"Kalabalıktan uzaklaşmalısın" cümlesine takılıyor gözüm. Sonra etrafa bakıyorum. Bu gece ressam'ın gecesi. Kalabalığın tam ortasında. Sıradan bir insan için kaybolup gitmesi en kolay an'ın "tam" ortasında. Oysa Lucca'daki evde kiremit rengi bir koltukta oturuyormuşçasına sakin, duru ve yalnız.

Dışarıdaki kalabalık bitecek gibi değil. Bense uzun bir günü artık geceye devretmeliyim. Önce bu yalnızlık anını bir çırpıda cep telefonu kamerama kaydediyorum, sonra yanına gidip hoşçakal diyorum.

"...Dışarıdaki kalabalığa sitem etmekten vazgeçtim. Senin bir resmin sayesinde içimdeki kalabalıktan kurtulmaya gidiyorum..."

İngilizcesi çok iyi değil ama beni anlıyor.

       (*) Sossio'nun "power of doing" sergisi Ekim sonuna kadar Artgalerim'de. Vakit bulursanız...