Çanakkale savaşı, tarihe "centilmence savaşılan en son savaş" diye geçmiştir. Olağanüstü şartlarda inançlarına ve karşı tarafın inançlarına ölesiye saygılı 2 benzersiz taraf.

Savaşın en hararetli günlerinden birinde, bir Yeni Zelenda gazetesinin manşeti :

"...Türkler hastanelerimize ateş etmiyor ve zehirli gaz kullanmıyorlar. Mertçe savaşıyorlar ve şüphe yok ki sonuna kadar böyle savaşacaklar..."

ve 10 Mayıs 1915 tarihli bir Zelenda askerinin günlüğündeki not :

"...çok yorgunum. yağmur bardaktan boşanırçasına yağıyor. Çamur yığını içinde ölü gibiyim. İyice çamura batmamak için ölülerin üzerinde oturuyorum. Ama şimdi gidip Türk askerlerini gömmeliyiz. Tıpkı onların bizim askerlerimize yaptıkları gibi..."

bir de, sınıra teçhizat almak için gittiği lastik atölyesinin sahibi, karşılığında para isteyince, bir kağıt parçasının üzerine bir not yazan yüzbaşı'nın hikayesi geldi aklıma. Şöyle yazmış senedin üzerine :

"...Bedeli, şehit kanlarıyla ödenecektir..."

Bu özel günleri pas geçmek gelmiyor içimden. Modern dünyaların plastik gerçeklikleri içerisinde kaybolmak bu kadar kolayken, arada bir hatırlamak lazım. Bu ülke birkaç saniye önce kurtarıldı. Büyük fedakarlıklarla, dürüstlükle ve insanlıkla.