Anadolu yakasının ucuna kadar uzanan E5, zarif bir kıvrımla sizi olağanüstü bir binanın önüne taşır. İçeride onlarca insan çalışır. (Bazıları diğerlerinden daha fazla...) Arka kapısından girerseniz eğer, merdivenleri çıkın, soldaki ilk odaya bir göz atın. Yorulmak bilmeyen güzel bir kadın, ne kadar baskı altında yaşanırsa yaşansın o saatler, bugünlerde az rastlanır bir gülümsemeyle karşılar sizi.

Nurgün hanım'la tanışın. Başkan'ın sekreteri değildir o. Herkes öyle bilir ama öyle değildir. İşler ne kadar ters giderse gitsin, baskı ne kadar artarsa artsın, bu toprakların en sadık, en dirayetli, en güleryüzlü lacivertlerinden biridir. 12 yıldır tanırım, her geçen gün gençleşir. Aziz bey de alışmıştır o'na. Birgün uzak kalsa masasından, herkesden çok özler.

Geç saatlerde dönüyordum bir gün. Saracoğlu'nun önünden geçerken, tanıştığımız ilk gün geldi aklıma. Bunca zaman neden tek bir satır bile yazmadığımı düşünüp utandım. İşte eksik cümlelerimle Nurgün hanım !